Nesta entrada tes os contidos que debes preparar para a proba da terceira avaliación, indicamos as páxinas do libro onde podes volver consultar eses contidos dados. Hai varios enlaces que che permitirán ver no blog algúns dos contidos expostos. Nalgún caso, como o das Letras Galegas só poderás facelo a través do blog.
GRAMÁTICA das Unidades 6.,7, 8 e 9. Repaso de Verbos irregulares e Pronomes persoais átonos.
Complementos oracionais: Directo e indirecto páx.120-121, Complemento circunstancial e preposicional páx. 140-141, Atributo e predicativo 160-161. Clases de oracións 184-185
A seguir utiliza sete conceptos para asentar os datos usando o SETESTRELO
Xa podes ir redactando a túa propia biografía sobre esta autora. Para recuperar datos podes usar os que ofrecen na rede outras biografías como a editada polo Consello da Cultura Galega. Podes ir tamén engadíndolle versos e textos seus para ler e pensar:
“Nacín enfronte de min mesma
cando a Pescadería era un leito de sereas”
“E falo tamén dos xardíns que organizan
estratexias
para que a nena que aínda teño de chegar a
ser
desconfíe dos lugares abertos
que non teñen saída...”
“Faga o que faga algo me lembra sempre que
son unha muller”
"Mírame, mírate, mírame en ti
e escólleme para soñarte."
“Destes nosos corpos, o único que somos”
“A inmensidade do espazo que temos para
voar”
" O feminismo ten un campo de análise e
actuación renovado na medida en que parte da súa mensaxe está a ser reutilizada
como un novo meio de aclimatar unha nova feminidade, isto é, mudar o necesario
para que nada mude”
“Desta idade media burguesa que me separa
do coñecimento e intenta dirixirme á trapela do bon gosto”.
“Formalmente libres pero substancialmente
impotentes até a exasperación”
“O estado de conciencia a que me refiro
parte en min da interpretación musical (...) A melodía que soa no violino xorde
dun acto continuo da vontade (...) Desta mesma vontade nace a palabra”.
“Un día saín do meu violino, lembro, e
enxordecín a escala da corda por lle facer nós de palabras que me permitisen
baixar aos camiños”.
“Baixei os sonidos ao silencio da
necesidade e púxenme a escoitar.
Quixen traer a poesía ao chan e edificar a memoria
de promisión de que falan
os soñadores corazóns que me rodean na
Historia.
Procurei a concreción.”
“Restituír a primitiva unidade da música e
a poesía desenvolvendo un punto de vista inédito na interpretación dos textos
literarios”
Lembras como se conxugaban os verbos regulares en galego?
Os seus 3 modos, os 10 tempos, que tiñan tres conxugacións e tres persoas en singular e outras 3 en plural?
Dos verbos regulares só hai que memorizar ben os nomes dos tempos de cada modo, dado que sempre teñen a mesma raíz, e as características modais temporais, esas que aparecen en vermello nos seguintes cadros.
QUE HAI QUE SABER DOS VERBOS IRREGULARES:
1º-Os verbos irregulares presentan raíces ou lexemas diferentes, namentres que os verbos regulares teñen sempre a mesma raíz:
vou, ía, fun (verbo ir, irregular)
canto, cantaba, cantou (verbo cantar, regular)
2º Os verbos irregulares son poucos, pero moi usados, uns 18.
CABER, DAR, DICIR, ESTAR, FACER, HABER, IR, PODER, POÑER,PóR,PRACER, QUERER,SABER,SER,TER,TRAER,VER, VIR
3º Teñen un tempo máis que os regulares porque o seu Infinitivo conxugado é diferente do Futuro de subxuntivo:
Un truco para conxugar ben os verbos irregulares:
Procurando a súa raíz de perfecto que se repetirá en catro tempos como podes ver no seguinte cadro. Proba a facelo con todos eles.
Actualmente
a palabra traxedia fai que pensemos en sucesos desafortunados que pasan no
mundo, como un accidente aéreo, un ataque terrorista ou un tsunami. Esta
consideración que temos cando dicimos que algo é unha traxedia ten que ver coa
temática que se desenvolve no subxénero teatral: en ambos hai un feito
grave e doloroso relacionado cunha desgraza que moitas veces implica a morte
dalguén.
De
forma moi distinta, tamén se utiliza a expresión facer unha traxedia para
sinalar que alguén lle está poñendo moito dramatismo a algo que non o ten. Por
exemplo, se alguén di: "con tantos exames eu morro", está facendo unha
traxedia (Spoiler: todos sobrevivimos aos exámes).
A
traxedia é o xénero tradicional do teatro dende a Antiga Grecia. Oponse á
comedia porque ten final tráxico no que todo acaba mal. De
feito, dise que nas traxedias hai un acontecemento que provoca a desorde e
desencadea unha serie de sucesos cara o destino fatal. O obxectivo era conmover
ao espectador, inquietalo e provocarlle compaixón cara o que lle estaba pasando
ao/á protagonista. O simple feito de contemplar estas peripecias dolorosas exercía
unha catarse no espectador, é dicir, as emocións que suscita a traxedia fan que
o público empatice co personaxe e o seu sufrimento de tal forma que lle provoca
unha liberación ou transformación interior. É doado de entender: pasa o mesmo cando
aos nosos mellores amigos ou amigas, familiares lles sucede algo desgrazado: non
só sentimos a súa dor como algo propio senón que tamén somos capaces de
aprender desa dor. Para conseguir o obxectivo de conmover ao público, usábase
unha linguaxe culta e un ton serioe
poético con tal de resaltar o sufrimento.
Na
Antiga Grecia, as obras de Sófocles, Esquilo ou Eurípides se
representábanse nos teatros en espazos circulares ao aire libre. Nestas obras, os/as
personaxes, acompañados polo coro que anticipa o que vai pasar, comenta o que
está pasando ou dialoga co/coa protagonista, eran personaxes distinguidos
como deuses, reis ou nobres. Co paso do tempo, serán personaxes que
representan persoas nobres de espírito: personaxes que son capaces
de sacrificarse por aquilo no que cren. O héroe ou heroina da traxedia teñen
un conflicto grave e móvense por unha paixón que, unida a un destino
inevitable, fai que se dirixan a un final funesto no que perden todo o que
tiñan. É o que sucede en obras como Edipo rei, de Sófocles, As
troianas de Eurípides, ou Macbeth ou Hamlet, de
Shakespeare.
Os temas tratados
na traxedia tamén varían co tempo. Nun primeiro momento, tratan temas
históricos ou mitolóxicos pero, despois, parten da psicoloxía
dos personaxes e afonda na paixón que remata destruíndoos. A traxedia invita
a reflexionar sobre temas universais como a liberdade, a xustiza, a propia
identidade, o amor imposible, a traición, a culpa ou a morte.
Un
dos autores españois que máis destaca en século XX é Federico García
Lorca que recupera o ton poético das traxedias clásicas así como a
paixón arrebatadora dos/das protagonistas. Tamén recupera a figura do coro con
personaxes grupais como os leñadores de Bodas de sangre ou as
veciñas de Yerma. La casa de Bernarda Alba, pola contra, a
personaxe que anticipa a traxedia é a M.ª Josefa, a nai de Bernarda.
COMEDIA:
A
comedia é o subxénero teatral do humor. É unha maneira de representar os conflitos
sinxelos e cotiáns subliñando o lado divertido ou ridículo da vida.
Oponse á traxedia tanto na súa finalidade
como nos personaxes e os temas que trata. O obxectivo é entreter ao
público; por iso é normal que as comedias xeralmente rematen cun final
feliz.
Os/as personaxes da
comedia representan persoas normais de calquera clase social. Mostran
o seu lado máis humano polo que son personaxes con defectos tanto
físicos como morais que se moven por grandes paixóns como
o amor, o ciumes, o honor ou a reputación. O/a protagonista adoita
caracterizarse polo seu sentido común aínda que ás veces consegue os seus obxectivos
por casualidade e non polo seu esforzo. Por veces, os personaxes son estereotipos que
saen en todas as obras de teatro: o galán, a dama, o cabaleiro, os criados...
Tamén poden caracterizarse por valores morais como o gracioso/a,
o mentireiro/a, o celoso, o pícaro, o namorado/a... A linguaxe que empregan os
personaxes é coloquial xa que é outro mecanismo para mostrar a
realidade e que o público se vexa reflectido.
A vida
de cote e os seus costumes son a materia temática da comedia. Moitas
se basean nun enredo ou unha confusión da que o público é cómplice como, por
exemplo, líos de amantes nos que o público sabe cal é o motivo polo que se xera
o enredo. Na comedia vense os defectos do ser humano ou os
vicios da sociedade para que o público poida evitalos e non ser como os
protagonistas das historias. Da esaxeración deses costumes humanos, xorde o humorístico porque
se resalta o lado cómico e absurdo das situacións e provoca a diversión do
público.
O cómico,
aínda que ás veces pasa de ser livián a ser satírico e crítico, pode
conseguirse grazas a distintos elementos:
situacións ilóxicas e
grotescas que rozan o absurdo. Moitas películas cómicas presentan este
tipo de enredos.
a caricatura dos
defectos e a torpeza dos personaxes que fan irremediablemente o
ridículo. Isto é o que lle pasa aos pallasos ou aos mimos: esfórzanse por
facer algo ben pero fracasan no intento facendo o ridículo e provocando o
riso do espectador.
os xogos de palabras.
En moitos dos chistes que se contan, o riso provócase grazas a un xogo de
palabras.
DRAMA:
No
teatro, como na vida, o cómico e o tráxico, isto é, as alegrías e as
tristezas conviven. Por iso, o drama pode ser calquera representación que
teña como obxectivo o reflexo da vida.
De
feito, a palabra drama funciona como sinónimo de teatro porque
coas dúas nos referimos a obras para a representación. Perante moito tiempo, a
estas historias tráxicas que se alivian con elementos cómicos se
lles chamó traxicomediascomo, por exemplo, La
Celestina, de Fernando de Rojas, que se titulaba Tragicomedia
de Calisto y Melibea.
No
denominados Siglos de Oro, era o xénero que máis triunfaba con autores
como Lope de Vega (Fuenteovejuna),Tirso
de Molina (El burlador de Sevilla) ou Calderón de la
Barca (La vida es sueño).
O obxectivo do
drama é que o espectador/a se sinta reflectido e, polo tanto,
identificado cos personaxes que son tan parecidos a el ou a ela e reflexionen
sobre as súas peripecias. Semella á traxedia porque o ton xeral é
serio e o protagonista persegue un ideal. A pesar de que
ás veces pode rematar coa morte do/da protagonista, o drama non
alcanza a intensidade da traxedia. Pola súa parte, semella á comedia en que os
personaxes poden ser de distintas clases sociais e os temas
son cotiáns se ben o conflicto do personaxe adoita ser máis serio que
na comedia e represéntanse valores morais importantes. Aínda que o
final pode ser feliz, trátase máis dun desenlace que implica o triunfo
moral do protagonista, é decir, o/a protagonista sae transformado cos acontecementos
que se representan.
.jpeg)
.jpeg)
