IRMAUS
Camiñan ao meu rente
moitos homes.
Non os coñezo. Sonme
estranos.
Pero ti, que te
alcontras alá lonxe,
máis alá dos desertos
e dos lagos,
máis alá das sabanas e
das illas,
coma un irmáu che
falo.
Si é túa a miña noite,
si choran os meus
ollos o teu pranto,
si os nosos berros son
igoales,
coma un irmau che
falo.
Anque as nosas
palabras sean distintas,
e ti negro i eu
branco,
si temos semellantes
as feridas,
coma un irmau che
falo.
Por enriba de tódalas
fronteiras,
por enriba de muros e
valados,
si os nosos soños son
igoales,
coma un irmau che
falo.
Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
coma un irmau che
falo.
Celso Emilio Ferreiro (Longa noite de pedra)
Digo bomba de
fósforo.
Apenas digo nada.
Digo lombriga e
larva
de carne podrecida.
Digo nenos de
napalm,
terror de noite e
selva,
fedor de cidade e
cloaca.
Fame, suor,
aldraxe,
pugas de aceiro,
antropofaxia.
Digo guerra
bestial,
tremor de terra,
crime, lume, lava,
estoupido, verdugo
e mortandade en
masa.
Digo gas abafante.
Apenas digo nada.
Digo yanqui
invasor,
depredador de
patrias.
Digo plutonio,
pentágono,
esterco bursátil,
palanca,
Presidente,
gadoupa,
chuvia, amargura,
baba.
Digo petróleo,
ferro,
mineral, trampa,
lobo, caimán,
polaris, cóbrega,
miseria,
diplomacia.
Digo devastación
que USA, usa.
Apenas digo nada.
Digo Viet Nam i
está xa dito todo
cunha soia palabra.
Pra abranguer a
vergonza do mundo,
digo Viet Nam e
basta.
Celso Emilio
Ferreiro en Viaxe ao país dos ananos
Ningún comentario:
Publicar un comentario